Vervangbaar
We hebben gelachen, gehuild,
Ik heb in je armen geschuild.
Je maakte mij af, maar
helaas was ik vervangbaar.
© Naomi van Ooijen.
Stiekem was je doodsbang maar jij bleef vechten,
want een keuze was je ontnomen en eigenlijk,
eigenlijk kon je wel zeggen dat die nooit aangeboden was
en misschien,
misschien is die wel nooit aanwezig geweest.
Je hoofd was vol en ik praatte tegen je.
Ik zei dat ooit op een dag dingen wel goed kwamen want,
dat moest. Ook dat was geen keuze maar dat moest.
En ik zei,
ik zei dat je dat geloven moest, vastberaden
om het je te laten geloven, ik herhaalde mijn woorden.
Je lichaam vocht terug en jij,
je schreeuwde. Je was doodsbang.
Het mocht niet en je wilde niet en juist
misschien wel dat, was wat je een vechter maakte.
Leegte.
Hoe meer jij je verzette hoe harder ik tegen je in ging
en ik schreeuwde, alles wat je niet wilde horen
schreeuwde ik en ik pakte je vast en ik wist wat je wilde.
Maar dat mocht niet,
Ik pakte je vast en ik sloeg je.
Je was op en ik vocht terug.
Stiekem was je doodsbang maar jij bleef vechten,
Ik ontnam je keuze waarop jij koos.
Je maakte jezelf kapot op een manier die,
niemand had kunnen voorspellen
en, zo ging jij ten onder.
Jij vermoorde mij, in koelen bloede had jij jezelf vermoord.
Right place
I can’t say that I love you, and I can’t say I don’t. Everything is starting to fall in it’s right place, every piece of this puzzle fits. Like your hand in mine - it’s in it’s right place. Just give me your whole you. You’ll be save here, with me.
Realiteit en besef.
‘Hou me vast’. Ze keek naar de grond. ‘Omarm me, laat me weten dat ik in jouw ogen ook besta’. Voorzichtig stapte ze naar voren en bracht ze haar hand naar voren. ‘Pak dan maar mijn hand’, zei ze. ‘Laat me jouw vingers voelen tussen de mijne en laat me weten dat ik niet alleen ben’. In haar gedachten zat ze smekend op haar knieën op de grond. Een reactie kreeg ze niet. ‘Zeg wat, alsjeblieft, noem mijn naam. Laat me weten dat je weet wie ik ben’. Stilte. Doodse stilte. ‘Is het dan voorbij? Zie je me niet? Laat me weten dat je me ziet.’ Ze kreeg een klap in haar gezicht. Een klap van de realiteit en het besef. Haar held was ze kwijt, hij liet haar los. ‘Ik ben hier, papa.’
© Naomi van Ooijen.
Beminnen.
Je bent gewoon prachtig. Hoe wil je anders
dat ik het zeg? Ik vind je een onwijs prachtige mooie sexy
vrouw. Ja, alles in één, dat kan dus. En, wat zou ik je nu
graag hier bij me willen hebben. Ik zou je willen beminnen met
alles wat ik in me heb. Ik zou je bewijzen dat ik daadwerkelijk
rillingen over mijn rug krijg wanneer ik je zie, dat mijn haren overeind
gaan staan wanneer ik je aan mag raken en hoe vreselijk ik naar je verlang
wanneer je me kust. Ik zal je zachtjes laten wennen aan het idee
hoe het is om mijn verlangens te voelen, op jouw lichaam, op jouw
perfecte lichaam. Het lichaam dat altijd mijn naam lijkt te roepen,
het lichaam waar mijn ogen nooit van af kunnen dwalen. Ik zal je
behandelen als een godin. Je laten genieten op een manier die je
nog nooit hebt meegemaakt. Ik zal ervoor zorgen dat je het warm en
koud tegelijk zal hebben. Ik wil de rillingen over je lijf heen zien.
Ik wil je handen op mijn lichaam voelen. Ik wil je horen, voelen, zien.
Ik wil dat je mijn naam noemt, me in de ogen kijkt. Ik wil dat jij mij ook wilt.
Je bent prachtig, onweerstaanbaar mooi. Zo puur.
Ik zal je beminnen, dat beloof ik je.
© Naomi van Ooijen.
Leven om dood te gaan.
Ik leef om dood te gaan. Het leven is de dood geworden en de dood werd mijn leven. Lopend op mijn tenen ga ik door het leven, stilletjes, onopvallend - want ik ben niet hier. De ramen zijn beslagen, buiten is het koud. Dat is wat ze zeggen, ik voel het niet. Ik ben niet hier. Ik ben maar een beetje mens, een vleugje persoon. Een ietwat klein leven maar verder ben ik dit niet. Het vechten heb ik allang opgegeven, mijn krachten zijn op maar niemand die het weet, niemand die mij hoort. Onherkenbaar. Niemand weet dat mijn hartslag nog gaat, ze zijn mij allang kwijtgeraakt. Ik ben niet hier. De dood werd mijn leven.
© Naomi van Ooijen.
I was searching for you, I was grabbing around like I was gasping for air. But then out of the blue, you were gone, gone gone. They took you away for mistaken or lies, but all I knew was that it got me by surprise. You got sucked out of my life for no reason at all, God or whoever, wanted you there. Maybe its for the better, maybe its for the better, maybe its for the better, but you’re gone gone gone gone. Maybe its for the better, maybe its for the better, maybe its for the better, but you’re gone gone gone gone. I can’t live without seeing you smile again, but then again I know that it’s impossible. I guess there’s just one way for me to run to and thats yours. I miss you, I miss you. I miss you. Why did you dissapear? I miss you I miss you I miss you, you were my life. Maybe its for the better, maybe its for the better, maybe its for the better, but you’re gone gone gone gone. Maybe its for the better, maybe its for the better, maybe its for the better, but you’re gone gone gone gone.
I don’t remember how you said goodbye - ‘cause you didn’t.
You just left me.
We could be;
TOGETHER forever loving sharing LAUGHING kissing giving recievingcaring perfect happy AMAZED JOYFULL
You don’t see me.
© Naomi van Ooijen.
Fairytale.
You told me, all of the stories that you heard some day, when you, were just a child. And you promised me that fairytales would come true. - Between me and you.
Some day, we have to make our own future. And someday, we gotta do the things we want. Someday, I will be searching for my fairytale, and where will you be to help me out? You are my fairytale.
© Naomi van Ooijen
